دم دماي غروب بود، راهي شدم براي پيدا كردن

 

 يك جفت دوست تازه براي پاهام!!! دقتم رو زياد

 

 كردم تا يه دوست خوب پيدا كنم.روم نمي شه بگم

 

 اين دوستاي فعليم كهنه يا قديمي شدن آخه

 

 اونا هم يه روزي واسه خودشون اسم و رسمي

 

 داشتن دوست داشتني و مورد علاقه بودن

 

واسه اين پاها، ولي حالا چي؟ حالا بايد كم كم

 

 ميدون رو براي ديگري خالي كنن!

 

سعي ميكنم طبيعي باشه چهرم با ديدن قيمت

 

 ها وتنوع شون. ميگردم وميگردم تا بالاخره قرعه

 

 به نام يكي شون افتاد و ميشه گفت مورد پسند

 

 قرار گرفت.

 

 

حالا اين كه اين پاها از قبلي ها چطور دل بكنه و

 

 به اين جديدا چطور دل ببنده خودش كلي

 

 داستان داره. ولي دلم به حال پاهام ميسوزه كه

 

 نميتونه تا آخر عمرش يكي رو داشته باشه

 

 نميتونه به يكي تا هميشه دل ببنده..

 

 

با خودم ميگم اگه ما آدما مثل پاهامون بوديم

 

زندگي هامون  چه طوري مي شد ؟

 

 

هر دوستي خيلي بشه دو سه ماه مهمون

 

 پاهامونه. اگه زندگي ما هم هر دو سه ماه

 

مهمونش، همدمش، همراهش عوض مي شد

 

 چي مي شد ؟؟؟!

اين روزا حال خوشي ندارم يعني خيلي شارژ نيستم

 

نميدو نم رسيديد به اين حرفا كه هر كسي مسئول كار خودشه،يا از هر دست

 

بدي از همون دستم ميگيري.من الان رسيدم به اين حرفا  و به طور كامل

 

حسشون كردم.مي دو نم تو سن وسال هاي ما طبيعيه نصيحت گوش نكردن

 

وكله گنده بودن،ولي بعضي كارها هست كه خداي نكرده شايد بد تموم شه.

 

حتما براتون اتفاق افتاده كه كاري رو از روي بي حوصلگي يا اين كه حالا ببينيم

 

چي ميشه انجام  داده باشيد، بعد يه كم كه  پيش بره ببينيد بله چه گندي زديد

 

كه خودتون هم نميتو نيد جمش كنيد. خيلي بده.

 

اگه دقت كنيم تو كارهامون ،تو تصميم هامون اين مشكلات پيش نمياد.

 

چرا ادم نميشيم؟چرا تا سرمون به سنگ نخوره دست بر نميداريم؟

 

چرا اينقدر ساده ايم و به سرعت به هر كسي اعتماد مي كنيم؟

 

اين سوال ها داره ذهنمو منفجر ميكنه، كمك مي خوام از كسي كه تجربه داره و

 

اين احساس ها رو گذرو نده.

 

البته تا يادم نرفته اين شهامت هاي ما گاهي عوامل بيروني هم داره كه موجبش

 

ميشن و عين خيالشون هم نيست!!

 

به هر حال هدفم اگاه كردن بود كه حواستون به تصميم هاي كوچيك و ساده ئ

 

زندگي تون باشه كه با بي دقتي باعث درد سر نشه.